Romy Moons
Romy Moons maakt eerste solo over single zijn in een wereld vol koppels
All by myself is een tragikomische solo over de druk om de liefde te vinden, en de vraag wat een leven geslaagd maakt.
Je bent 35, single en hebt nog nooit een romantische relatie gehad. Wanneer houdt de omgeving dan eindelijk op met vragen wanneer je iemand tegenkomt? In haar eerste solovoorstelling All by myself onderzoekt theatermaker Romy Moons de sociale druk om de liefde te vinden. Met humor en zelfspot bevraagt ze het idee dat een leven pas compleet is met een partner.
Als chronische single kijkt Romy naar de wereld om haar heen, waarin het romantische koppel nog altijd de norm lijkt. Waarom moet je op officiële documenten aanvinken dat je ‘ongehuwd’ bent? Waarom is alleen zijn zo vaak iets wat opgelost moet worden? En waar haal je zingeving uit als het traditionele plaatje van liefde, samenwonen en een gezin niet bij jouw leven past?
In deze persoonlijke solo verweeft Romy haar eigen ervaringen met een bredere zoektocht naar verbinding. Ze beweegt langs verlangen, schaamte, vriendschapsliefde en de soms behoorlijk irritante adviezen die singles ongevraagd krijgen. Het resultaat is een tragikomische voorstelling die schuurt, ontroert en aan het denken zet.
Want wie heeft eigenlijk bepaald hoe een gelukkig leven eruit hoort te zien?
Over Romy Moons
Romy Moons studeerde in 2014 af als cellist aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en in 2020 als performer aan de Toneelacademie Maastricht. Sindsdien werkt ze als theatermaker en actrice, onder meer samen met Thomas Claessens in theatergroep STEL. Als speler was ze te zien in Het Donker (5+) van collectief Plankton, de film De originele Karina Beumer en de serie Bovensloters.
In haar solowerk speelt de nar een centrale rol: een figuur met één been in en één been buiten de maatschappij. Daardoor is haar werk zowel hyperpersoonlijk als beschouwend, en zowel absurdistisch als existentieel (potato, potato, right?). De nar stelt meer vragen dan ze antwoorden geeft en prikt met humor in de norm, door te bevragen wat we vanzelfsprekend normaal of niet-normaal vinden.